Ervaringsverhaal Marianne Salm

Van oorsprong ben ik chemicus. ‘Een paar jaar geleden besloot ik het roer om te gooien en ben een opleiding gaan volgen tot beeldend therapeut. In het derde jaar van mijn studie werd ik ziek. In eerste instantie weet ik de vermoeid vermoeidheid die ik voelde aan het harde werken. Na een tijdje ging ik toch maar naar de dokter. Het kon natuurlijk ook bloed bloedarmoede zijn. De huisarts hoorde een ruisje in mijn hart. Dat was me al vaker verteld, dus ik wimpelde zijn zorg weg. Hij drong er gelukkig op aan om toch naar de cardio loog te gaan. Een echo en CT-scan later gingen de alarmbellen pas echt rinkelen: een aneurysma van de aorta. En een met een flinke diameter. Als het ging scheuren, zou dat meteen einde verhaal zijn. Een operatie was dus onvermijdelijk, maar eerst moesten er voor de zekerheid controles uitgevoerd worden van het hele vaatstelsel. Dat duurde nog twee maanden. Die tijd heeft me emotioneel heel veel gekost. Je loopt met een tijdbom in je lijf. Ik voelde me totaal overdonderd en kon maar niet wennen aan het feit dat ik een patiënt was. Ik heb veel gegoogled om antwoorden te vinden op de vraag waardoor het was ontstaan. Wachten is niet echt mijn sterkste kant, zeker niet in deze situatie. Ik wist dat het fout kon gaan, maar het is moeilijk om dat met je naasten te bespreken. Zij willen alleen maar dat het goed komt. Ik heb de raad van een vriendin ter harte genomen: regel het zoals het voor jou goed voelt. Ik heb daarom afscheidsbrieven geschreven voor mijn vriend en mijn dochter. En tijdens het wachten heb ik veel in een dagboekje geschreven. Het dagboek en de brieven gingen mee naar het ziekenhuis. Met een briefje erbij voor degene die het zou vinden als ik er niet meer zou zijn: "Wil je dit weggooien, behalve de twee brieven?"
Het is goed gegaan. Daar ben ik dankbaar voor. Maar ik ben ook opstandig en boos geweest. Blijkbaar ben ik kwets kwetsbaarder dan ik dacht. Het heeft me ook iets gebracht. Ik ben me bewuster van het leven en ik probeer te genieten van wat ik heb. Veel van mijn gevoelens heb ik destijds in mijn afstudeerproject gestopt. Dat hielp. En ik ben vrijwilliger geworden van De Hart&Vaatgroep. Om anderen te helpen met mijn ervaringen.’